Γιάννης Τσορτέκης: «Έχω φάει ξύλο, με έχει χτυπήσει το ρεύμα, τυχαία ζω επειδή πειραματίζομαι»

Ο Γιάννης Τσορτέκης ήταν καλεσμένος στην εκπομπή «Καλύτερα Αργά» του Action 24 και μίλησε με την Αθηναΐδα Νέγκα για τα ατίθασα παιδικά του χρόνια, αλλά και για τη μέθοδο ψυχοθεραπείας που εφάρμοζε η γιαγιά του! «Ήμουν ερήμην μου ριψοκίνδυνος! Δηλαδή σκαρφάλωνα σε ένα πεύκο και ανέβαινα, ανέβαινα γιατί ήταν πανεύκολο και μετά δεν μπορούσα να κατέβω και άλλοι από κάτω κάνανε την καζούρα! Υπήρχε άγνοια κινδύνου! Οι δικοί μου γονείς δεν τα πήραν χαμπάρι όλα αυτά! Θα ήθελα τώρα να γυρίσω και να πω: ξέρεις, μαμά, έπρεπε να πιούμε έναν καφέ να σου πω τι έχω κάνει και να μου πει: εγώ το ήξερα! Τυχαία ζω επειδή πειραματίζομαι!

Σε πολύ μικρή ηλικία πήρα το πορτατίφ από το υπνοδωμάτιο της μαμάς και του μπαμπά, έβγαλα τη λάμπα -αυτό ήταν συνδεδεμένο στην πρίζα- για να δω πώς λειτουργεί το ρεύμα. Σκέφτηκα αν βγάλω τη λάμπα από τον φακό και τη βάλω στο πορτατίφ, πόσο έντονα θα δείξει. Και το βάζω. Και πατάω τον διακόπτη! Αυτό θα το θυμάται 100% η μαμά μου. Ευτυχώς υπήρχε ρελέ και εγώ δεν πήγα στον Άγιο Πέτρο. Έπεσε αυτό, αλλά εγώ τινάχτηκα στον τοίχο κι η μαμά μου άκουσε το μπαμ! Μετά λοιπόν άκουσα τα εξ αμάξης γιατί κάτι είχα κάνει και έπεσε το ρεύμα. Όλα τυχαία είναι στη ζωή. Είχα και ένα πολύ σοβαρό τροχαίο κάποια στιγμή με το αυτοκίνητο και τότε είχα φοβηθεί, είχα μαζευτεί. Και μετά, εφόσον συνέχιζα να ζω σαν άνθρωπος, ξανανοίχτηκα».

«Είχα άγνοια κινδύνου»

«Έχω φάει δύο - τρεις φορές! Η μία ήταν σε μία αφισοκόλληση για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Σε εκείνη την ηλικία είχα παντελή αγνοία κινδύνου, γιατί είχα εξαιρετική εμπιστοσύνη στις σωματικές ικανότητες μου. Μας την πέφτουν κάποιοι άλλοι φίλοι από άλλον χώρο που είχαν κάτι καδρόνια. Οπότε ή μπορούσα να εμπλακώ καθότι και οξύθυμος, αλλά δεν ήξερα πού θα οδηγήσει γιατί δεν είχα τίποτα μαζί μου, μόνο πινέλα, ή να την κάνω! Και εκεί πέρα την έκανα, αφού με πήραν κάποια στην πλάτη. Καλύτερα είναι να τρέξεις, να μην εμπλακείς… Πάντως μέχρι και σήμερα πολιτικά παραμένω στον ίδιο χώρο! Αυτό που σίγουρα καταλαβαίνω είναι ότι δυσκολεύομαι να μεταγγίσω την πυκνότητα αυτού που νιώθω στα παιδιά μου».

Καφεδάκι ψυχοθεραπείας

«Τα πράγματα είναι μαύρα και άραχνα και όλοι χρειάζονται ψυχοθεραπεία και είναι σε κατάθλιψη. Ας πούμε, σκέφτομαι για τη γιαγιά μου που έκανε το εξής: ό,τι μαυρίλα και να την απασχολούσε, έβγαινε έξω και περίμενε την άλλη που θα ’φτιαχνε ένα καφεδάκι το απόγευμα. Καθόντουσαν εκεί και τα λέγανε με την άλλη, τα χίλια μύρια κακά, αλλά με τέτοια πραότητα, γαλήνη και ηρεμία. Έφευγαν μετά και ήταν πια γαληνεμένες. Ήταν νορμάλ άνθρωποι. Αυτό το οποίο βλέπω ότι δεν έχουμε και το ψάχνουμε πρωτίστως στους ειδικούς, είναι την παρέα και τη συναναστροφή».